Wat zou muziek zijn zonder instrumenten?

In de lessen muziek kregen we de opdracht om een aantal instrumenten te maken. Dit waren trommels, fietsbellen, schuddoosjes, bellenkransen, ritmestokjes, een raspinstrument, een cocofoon, een schellenraam, schuurblokjes, een regenstok en een hamertje. In eerste instantie wist ik totaal niet hoe ik aan deze opdracht moest beginnen. Ik probeerde het rustig aan te pakken en begon allerlei materiaal te verzamelen.

De eerste instrumenten die ik in elkaar knutselde, waren de schuddoosjes. Ik gebruikte lege plastieken flesjes en vulde deze op met parels. Sommige parels waren grof, anderen waren heel fijn, in sommige flesjes zaten er heel veel, in anderen weinig … Zo creëerde ik verschillende soorten geluiden. Deze flesjes heb ik allemaal bekleed met stof.

Ik kocht belletjes in de winkel en kon aan de slag met mijn bellenkransen. Een oude riem werd kapot gesneden en kreeg gaatjes. Aan de riem bevestigde ik de belletjes met een ijzerdraad. Een houten stokje van een tiental centimeter zorgde ervoor dat de kleuters de bellenkrans goed konden vasthouden.

Als derde instrument, maakte ik een cocofoon. Dit instrument is gemaakt uit een kokosnoot. Het was een zwaar karwei om de kokosnoot te splitsen. Ik verspilde een paar kokosnoten, maar gelukkig eten ze bij mij thuis deze vrucht graag. Ik wilde handvaten op de kokosnoot plaatsen, zodat de kleuters dit beter konden vasthouden. Daarvoor gebruikte ik deurknoppen in dierenfiguren. 

Daarna was het de beurt aan de schuurblokjes. Ik maakte gebruik van een bordenwisser en zaagde deze in twee gelijke stukken. De zachte stof onderaan werd vervangen door schuurpapier. Voor de handvatten maakte ik gebruik van velcro. De kinderen kunnen zo de schuurblokjes aanpassen volgens hun handjes. 

Bij de regenstok heb ik goed moeten nadenken. De buis mocht niet te groot zijn, want we moesten denken aan de grootte van de kinderen. Binnenin de buis stak ik opgerold kippengaas. Ik gebruikte rijstkorreltjes om het geluid van de regen na te bootsen. Ik beplakte de buis met gekleurde stukjes papier.

Als je fietsbel hoort, denk je meteen aan de bel van een fiets om geluid te creëren. Er was daarbij wel een probleem, want een fietsbel geeft geen gaatje in het midden. Ik ging op zoek naar een oplossing en gebruikte voor mijn instrument de bel van een ouderwetse wekker. Deze bel plaatste ik op een houten stokje door middel van een nagel. Als versiering gebruikte ik bewegende oogjes. Het is precies of je op het hoofd van een ‘mannetje’ tikt. 

De 20 ritmestokjes maakte ik uit bamboe. Dankzij de tuinman kon ik gemakkelijk aan goede bamboestokken raken.

Ik vond het zeer moeilijk om aan het raspinstrument te beginnen. De leerkracht gaf de tip om dit te maken aan de hand van een fles, maar ik was niet zo te vinden voor dat geluid. Ik zocht een afvoerbuis en ik deed er geribbeld en hard aluminium rond. Dit was een goed idee, maar ik moest ook denken aan de veiligheid van de kleuters. De kindjes konden zich heel gemakkelijk snijden aan dat aluminium. Om dit te verhelpen bekleedde ik de afvoerbuizen met stof. Deze stof kan ik verwijderen om het in de wasmachine te steken. Ik vond mijn instrument geslaagd.

De afvoerbuizen kwamen ook van pas om mijn trommels te maken. De leerkracht gaf ons tijdens de lessen beeld bruin papier die we konden gebruiken voor onze trommel. Dit papier versterkte het geluid. Aan de hand van kleurrijk behangpapier kregen mijn trommel een vrolijke toets. Ik zorgde er ook voor dat er een lint aan de trommels kwam, zodat de kleuter het instrument rond zijn nek kan hangen.

Het schellenraam was absoluut het moeilijkste instrument! Ik verzamelde al het materiaal, maar verder kon ik niet veel doen. Dankzij de hulp van mijn nonkel, kwamen we tot een heel mooi resultaat.

De klik-klak is een extra instrument dat ik maakte. Dit is een ronde cirkel, waarbij er twee balletjes aan de zijkant bevestigd zijn. Als je het stokje onderaan draait, slaan de balletjes tegen het cirkelvormig oppervlak. Dit zorgt voor een leuk geluid.

De opdracht was heel leuk om te doen, omdat mijn creativiteit geprikkeld werd. Het was wel een heel zware opdracht, omdat je op zoek moet gaan naar het materiaal, naar de technieken om de instrumenten te maken … Het is zeker geen verloren werk, want deze instrumenten zal ik later nog kunnen gebruiken in de kleuterklas. Ik ben heel blij met de verschillende instrumenten die ik heb gemaakt.